باور نمی کنید؟

خورشیدم و زمان غروبم رسیده است
ابری سیاه هاله به رویم کشیده است

بعداز پدر بلای دو عالم شد ارث من
قسمت به سفره ام غم صد داغ چیده است

روز و شب از غریبی و غم گریه می کنم
اشکم به روی گونه سرخم چکیده است

هرکس عیادتم برسد آه می کشد
معلوم می شود که ز من دل بریده است

شبها ز درد سینه نفس تنگ میشوم
چون پیله درد و غصه تنم را تنیده است

پیش علی قیام من از روی غیرت است
ورنه قد مرا غم بی حد خمیده است

این سهم روز ختم شه ختم الانبیاست
این مزد و اجر شاه به خاک آرمیده است

من آن گلم که پای چهل تن به پشت در
از روی شاخ و برگ تن من دویده است

باور نمی کنید؟ قیامت خدا گواست
زیرا که او به عرش فغانم شنیده است

باور نمی کنید؟ که محسن بجای شیر
در بین دود ، شعله ی آتش مکیده است

گوشی نمانده تا بزنم گوشواره ای
سیلی تمام لاله ی گوشم دریده است

من حیدری شدم وبه این جرم جان دهم
پاره تن پیمبرتان یک شهیده است
مجتبی صمدی شهاب

علی علیه السلام

خوشا سعادت تو چون مدافع حرمی
به ما تو تاج سری سرفراز ومحترمی
نهاده ای به کفت جان و در ره میهن
چوشرزه شیر بجنگی وخصم هرستمی
دوباره قصه ی زینب دوباره قصه ی شام
برای یاری زینب به دوش تو علمی

کنی تداعی خاطر برای ما عباس
چو در دفاع حرم می زنی همی قدمی
خدا نمی گذرد از کسی که می کوبد
ترا به حربه گفتار و رشحه ی قلمی
خوشا به حال تو زینب شفیعه ات گردد
تو با شفاعت او سربلند در ارمی

شاعر : اسماعیل تقوایی